0400

⬢⬢⬢

ตอนที่ 400 ความหวัง ไม่เคยเลือนหายไปไหน

“อืม ต้องเอาขามาต่อใช่ไหม”

เก็นยะพึมพำกับตัวเอง เมื่อครู่นี้เอวของอู๋เหินฟื้นฟูสภาพจนหายดีแล้ว แต่ทว่าดวงตายังคงปิดสนิท แม้แต่ลมหายใจก็ยังไม่มี

[นี่คือการฟื้นฟูตามสัญชาตญาณของร่างกายงั้นเหรอ? นั่นมันแกร่งเกินไปแล้ว!]