เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในบรรดาคนกลุ่มนี้ มีเพียงกัวจวิ้นเป้ยเท่านั้นที่อยู่วงนอกไม่เกี่ยวข้องด้วย แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสถึง "ความน่าเกรงขาม" ของจ้าวฉู่หยุน ซึ่งดูไม่เหมือนสิ่งที่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบเอ็ดปีควรจะมีเลยสักนิด
จงชิงจื่อเหลือบมองฉู่เจี้ยนเหวินแวบหนึ่ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น "ประธานจ้าวคะ สือเจิ้นเยี่ยกับซุนต๋าจากฝ่ายพลาธิการ แล้วก็ผู้จัดการอู๋จากฝ่ายบุคคล..."
"ฉันไม่มีนะ"
เมื่อสบสายตาคมกริบของจ้าวฉู่หยุน จงชิงจื่อก็พูดอย่างเปิดเผย เธอไม่คิดจะลดตัวลงมาหาเศษหาเลยกับผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ พวกนี้อยู่แล้ว
เรื่องแบบนี้ก็เหมือนในโรงเรียน คนที่เปิดร้านค้าสหกรณ์ได้ล้วนเป็นญาติของพวกผู้บริหารทั้งนั้น
จ้าวฉู่หยุนหันไปมองหวังเหวินเยี่ยนผู้คุมบัญชีทั้งหมด หวังเหวินเยี่ยนรู้สถานะตัวเองดี จึงรีบโบกมือเป็นพัลวัน "ประธานจ้าว ฉันก็ไม่มีเหมือนกันค่ะ!"
"ยังมีใครอีก"
หวังเหวินเยี่ยนมองฉู่เจี้ยนเหวินอย่างจนปัญญาจะช่วย ก่อนเอ่ยอย่างลำบากใจ "ประธานจ้าว พวกเขาจ่ายค่าเช่ากันทุกคนค่ะ เพียงแต่ค่าเช่าค่อนข้างต่ำ"