กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ตึก ตึก ตึก"
มันคือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของพี่เหม่ยถิง
จูเหม่ยถิงยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูเหมือนอย่างเวลาไปรายงานเรื่องงานที่บริษัทตามปกติ แต่ในใจกลับมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา จนหัวใจเต้นเร็วรัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
นี่คงเป็นอาการกินปูนร้อนท้องกระมัง
ตลอดหนึ่งสัปดาห์กว่า ๆ ที่ออกมาดูงานนอกสถานที่ จูเหม่ยถิงทำหน้าที่เลขาฯ ร่วมกับเหยาจิ้งเสียน และจ้าวฉู่หยุนก็ไม่เคยเรียกเธอมา "คุยเรื่องงาน" กลางดึกเลยแม้แต่ครั้งเดียว
แต่เมื่อเกิดความคิดแบบนั้นขึ้นมาแล้ว มันยากที่จะกดข่มเอาไว้ได้
โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีกันง่าย ๆ
"แค่ครั้งเดียว!"
นี่คือสิ่งที่พี่เหม่ยถิงพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ประหนึ่งเป็นการสะกดจิตตัวเอง