กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่าว่าแต่จ้าวฉู่หยุนเลย แม้กระทั่งจงชิงจื่อก็ไม่ได้ใส่ใจหวางเต๋อปิน ทั้งกลุ่มพากันคุยเรื่องงานพลางมุ่งหน้าไปยังโกดังสินค้า
ตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น จ้าวฉู่หยุนเห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตาจึงกดรับสาย "ใครครับ"
"ฉู่หยุน พี่เจี่ยงหานเจี๋ยนะ"
"เจี่ยงหานเจี๋ยเหรอครับ"
จ้าวฉู่หยุนงุนงงไปหมด อีกฝ่ายรู้เบอร์มือถือเขา แถมยังเรียกเสียสนิทสนมขนาดนี้ ประเด็นคือช่วงนี้เขาไม่ได้ไปเที่ยวหยอดสาวที่ไหนเลยนี่นา
เจี่ยงหานเจี๋ยจนปัญญา จึงเอ่ยช่วยเตือนความจำ "หลินจวินเฉียงไง"
"ไม่รู้จักครับ!"
จ้าวฉู่หยุนตอบกลับทันควันอย่างเด็ดขาด
"ไอ้เด็กคนนี้นี่มันน่าตีจริง ๆ เชียว"
เจี่ยงหานเจี๋ยเม้มปากก่อนจะหัวเราะออกมา "ฉันเป็นพี่สะใภ้ของซียวี่ ทีนี้คงรู้จักแล้วใช่ไหม!"