เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตระกูลหลิน
"ก๊อก ก๊อก"
ไช่โส่วซิ่วเคาะประตูแล้วผลักเปิดเข้ามา
"แม่"
หลินซียวี่นอนตะแคงพลางตบก้นหลินมู่เหวยเบา ๆ ขอแค่จ้าวฉู่หยุนไม่มา เธอก็จะนอนเฝ้าหลินมู่เหวยแบบนี้เสมอ
แต่ถ้าจ้าวฉู่หยุนมา หลินมู่เหวยก็ต้องย้ายไปนอนที่เตียงเด็กอ่อนข้าง ๆ แทน
ไช่โส่วซิ่วนั่งลงริมเตียง ลูบแก้มหลินมู่เหวยพลางเอ่ยว่า "เจ้าตัวเล็กนี่ชักจะเลี้ยงยากขึ้นทุกวัน ไม่เหมือนแกตอนเด็ก ๆ ที่นั่งเล่นเงียบ ๆ บนพื้นได้เลย เด็กผู้ชายนี่ซนกว่าจริง ๆ"
"ป้อมยามบอกว่าโทรศัพท์บ้านเราโทรไม่ติด แกทายซิว่าทำไม ก็เขานั่นแหละไปดึงสายโทรศัพท์บ้านออก"
สองสาวมองดูหลินมู่เหวยที่หลับสนิท ใบหน้าเปื้อนยิ้ม แววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดู
เงียบไปครู่หนึ่ง ไช่โส่วซิ่วก็เอ่ยขึ้นอีก "ซียวี่ ฉู่หยุนกลับมาจากทำงานต่างเมืองตั้งหลายวันแล้วนะ"