เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ไม่เกี่ยวกับกฎหมายหรอก ทำงานด้านการศึกษาน่ะ"
จ้าวฉู่หยุนพูดพลางเอื้อมไปหยิบกระเป๋าชาเนลจากเบาะหลังส่งให้อันซีเมิ่ง ไม่รอให้อันซีเมิ่งพูดอะไร เขาก็ลงจากรถไปหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งจากกระโปรงท้ายรถ
แล้วเปิดประตูกลับขึ้นมาบนรถ
"หันหลังมาสิ ฉันจะใส่ให้ เดิมทีตั้งใจจะให้เธอตอนเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง"
จ้าวฉู่หยุนกลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำลงมาก "เรื่องสาวติงเซียงฮวา เราเคยคุยกันริมแม่น้ำเซียงเจียงไปแล้ว จะไม่พูดถึงมันอีกได้ไหม?"
"อื้อ"
อันซีเมิ่งพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เธอไม่ได้กลัวเวลาจ้าวฉู่หยุนดุ แต่เธอรู้จักสังเกตสีหน้าท่าทาง รู้ว่าจ้าวฉู่หยุนมีความคิดในใจที่หนักอึ้ง ไม่อยากเอ่ยถึงอดีต และเธอก็รู้จักจุดที่ควรหยุดเป็นอย่างดี
สุดท้ายก็เป็นเรื่องของบรรยากาศ การลงจากรถเมื่อครู่คือการทำลายบรรยากาศอึมครึมนั้นลง
บรรยากาศแบบเมื่อกี้ หากอันซีเมิ่งยังคงซักไซ้ต่อ จ้าวฉู่หยุนก็โกหกได้ แต่เขาไม่อยากแต่งเรื่องใส่ร้ายหลินซียวี่ ไม่อยากปั้นน้ำเป็นตัวเรื่องความรู้สึกระหว่างเขากับหลินซียวี่