เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ปี๊น ปี๊น!"
ตรงหน้าทางเข้าเขตก่อสร้าง จ้าวฉู่หยุนกดแตรเสียงดังลั่น นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาแวะมาที่นี่
พี่ยามมองป้ายทะเบียนรถแล้วไม่คุ้นตา ทั้งยังไม่มีบัตรผ่านเข้าออก แต่จำโลโก้รถเบนซ์คันนี้ได้ขึ้นใจ
จูเหม่ยถิงเลื่อนกระจกรถลงพลางยื่นนามบัตรตัวเองออกไป มั่นใจว่าคราวนี้ผ่านฉลุยแน่ ทว่าพี่ยามกลับส่ายหน้าบอกไม่รู้จัก "เฮยไป๋หูอวี๋?"
ก็นะ บนบัตรของจูเหม่ยถิงยังคงเป็นตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายธุรการของเฮยไป๋หูอวี๋อยู่เลย อีกอย่างปกติเธอก็แทบไม่มีโอกาสได้ใช้นามบัตรพวกนี้สักเท่าไร
จ้าวฉู่หยุนหัวเราะร่า "พี่เหม่ยถิง ที่นี่ใช้หน้าตาผ่านทางไม่ได้ผลแล้วสิครับ"
เพราะบริษัทในเครือทั้งหมดรวมถึงบรรดาพันธมิตรทางธุรกิจ ไม่ว่าจูเหม่ยถิงจะไปที่ไหนก็ล้วน "ใช้หน้าตาผ่านทาง" ได้ทั้งสิ้น ทุกคนต่างพากันเรียกเธอว่า "เลขาจู"