กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินซียวี่ตื่นขึ้นมาแต่งตัวให้หลินมู่เหวย เจ้าตัวเล็กยังหรี่ตาสะลึมสะลือ ไม่ร้องไห้ไม่งอแง ดูท่าจะเริ่มชินเสียแล้ว
ประตูห้องเปิดออกดัง "เอี๊ยด"
ไช่โส่วซิ่วมารออยู่ตรงหัวทางเดินแต่แรก พอเห็นหลินมู่เหวยก็ยิ้มจนแก้มปริ "เสี่ยวมู่เหวย อรุณสวัสดิ์จ้ะ"
"ย่า~"
"จ้ะ"
เจ้าตัวเล็กส่งเสียงอ้อแอ้พลางเอี้ยวตัวไปหา ไช่โส่วซิ่วรีบก้าวเข้าไปรับตัวมาอุ้มไว้ ก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่ "รู้ความจริงเชียวหลานรัก"
จากนั้นจึงเหลือบมองลูกสาวแวบหนึ่ง
ใบหน้าของหลินซียวี่ดูเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด มุมปากยกยิ้มน้อยๆ ทั่วทั้งดวงหน้าฉายชัดถึงความสุขสมอิ่มเอมใจ
ซ้ำยังแฝงแววภาคภูมิใจอยู่อีกส่วนหนึ่ง
ดีจริงๆ เลยเชียว