เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่วงบ่าย จ้าวฉู่หยุนขับรถมุ่งหน้าไปตระกูลหลิน แต่พอขับไปได้ครึ่งทาง เขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวไปตลาดอาหารทะเลแทน
พอมองดูปูอลาสก้าหนักกว่าสี่กิโลกรัมที่เถ้าแก่กำลังคุยโวโอ้อวดอย่างออกรส จ้าวฉู่หยุนก็อยากจะกระชากคอเสื้อเฉินเจี้ยนกั๋วมาตรงนี้จริง ๆ
"ดูเอาเถอะว่าลุงทำงานประสาอะไร!?"
"ทำงานเป็นบ้างไหมเนี่ย?"
"หนักแค่สามกิโลกว่ายังกล้าพูดว่ากว่าจะได้มาเลือดตาแทบกระเด็น นี่ลุงหลอกต้มผู้ว่าจ้างเหรอ?"
หลังจากโม้ฟุ้งไปยกใหญ่ เถ้าแก่ร้านอาหารทะเลก็ถามอย่างวางก้าม "สุดหล่อ จะเอาไหมล่ะ?"
"เอาสิ เอาอยู่แล้ว ดูถูกใครกัน คิดว่าผมไม่มีปัญญาจ่ายหรือไง!"
จริง ๆ แล้วจ้าวฉู่หยุนชอบรับมือกับพ่อค้าพวกนี้มาก เขาควักกระเป๋าสตางค์ออกมาตบลงไปดังเพียะ "ตอนนี้ในกระโปรงหลังรถผมยังมีตัวที่หนักเกินห้ากิโลอยู่อีกตัวด้วยซ้ำ!"