กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องก็เปิดออก
หวงลั่วจิ้งแต่งหน้าอ่อน ๆ แขนคล้องกระเป๋ากุชชี่ที่จ้าวฉู่หยุนซื้อให้ ก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ไปเถอะ ไปกินมื้อเช้ากัน"
ท่าทีของอาสาวคนนี้วางมาดนิ่งสนิท ผิดกับเมื่อคืนลิบลับ
อันที่จริงหวงลั่วจิ้งเป็นคนติดดินที่สุด ความเย็นชานั่นเป็นเพียงแค่การแกล้งทำเท่านั้น
ไม่เหมือนหลินซียวี่ รายนั้นความเย็นชาแผ่ออกมาจากกระดูกดำ ชวนให้รู้สึกถึงระยะห่างโดยธรรมชาติ
ตลอดทาง หวงลั่วจิ้งยังคงวางมาดอาสาวอย่างเคร่งครัด เธอทำหน้านิ่งไม่ยิ้มแย้ม ราวกับต้องการเว้นระยะห่างระหว่างกัน
จ้าวฉู่หยุนไม่ได้ใส่ใจท่าทีของเธอ เขาขับรถพาหวงลั่วจิ้งมายังอาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งบนถนนอู่ยีต้าเต้า