เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันซีเมิ่งดีใจจนเนื้อเต้นที่จ้าวฉู่หยุนขับรถมาส่งถึงมหาวิทยาลัย ปากเล็กๆ เจื้อยแจ้วไม่หยุด แต่พอมองของกองโตตรงเบาะหลังแล้วก็เริ่มหนักใจขึ้นมาอีกรอบ
"ฉู่หยุน เมื่อก่อนพ่อฉัน..."
"ไปเถอะ ฉันขึ้นไปส่ง"
"ฉู่หยุน นายนี่ดีที่สุดเลย"
อันซีเมิ่งเอ่ยเอาใจแล้วเปิดประตูลงจากรถอย่างร่าเริง จ้าวฉู่หยุนกะพริบตาปริบๆ พลางเอ่ยเสียงเบา "งั้น... ลองเรียกพ่อดูสักคำไหมล่ะ"
อันซีเมิ่งถึงกับชะงักกึก จ้าวฉู่หยุนหัวเราะหึๆ ก่อนจะยกกล่องพัสดุกับลังนมเดินดุ่มๆ ขึ้นตึกไป
"เจ้าบ้านี่ต้องคิดเรื่องอกุศลอยู่แน่ๆ!"
อันซีเมิ่งหิ้วถุงกับกล่องของขวัญอีกสองสามใบตามขึ้นไป เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งหลิวซินเคยพูดในห้องพักว่า ผู้ชายบางคนชอบให้แฟนสาวเรียกตัวเองว่าพ่อ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาทำเรื่องพรรค์นั้น
เห็นทีหลิวซินที่ภายนอกดูเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาคนนี้ จะเจนโลกจนไม่รู้จะเจนจัดยังไงแล้ว