เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทั้งคู่หิ้วถุงใบเล็กใบใหญ่พะรุงพะรังมาจนถึงลานจอดรถ หากหลี่ตันผิงไม่โทรมาเร่ง อันซีเมิ่งก็คงยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้
พอขึ้นมาบนรถ จ้าวฉู่หยุนจึงค่อยถอดหน้ากากอนามัยออก พลางก้มดูเวลาก็พบว่าเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงแล้ว
"ไปกันเถอะ!"
"อืม"
อันซีเมิ่งนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับพลางรื้อดูของในถุง เธอชื่นชมผลงานการช็อปปิ้งตลอดช่วงเช้าอย่างเพลิดเพลินโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาเลยสักนิด
เธอไม่ยอมรับเงินสดจากจ้าวฉู่หยุน แต่ของขวัญที่เขาซื้อให้นั้น เธอกลับรับไว้ด้วยความเต็มอกเต็มใจ
จ้าวฉู่หยุนมองอันซีเมิ่งด้วยความเอ็นดูระคนตามใจ ก่อนจะเอี้ยวตัวไปช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัย
"ฟอด~"
อันซีเมิ่งฉวยโอกาสขโมยหอมแก้มจ้าวฉู่หยุนไปทีหนึ่ง แต่พอเห็นสายตาราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อของเขา เธอก็รีบยกสองมือยอมแพ้ทันควัน พร้อมกับเอ่ยออดอ้อน
"น่าเบื่อจัง มีบางคนออกจากบ้านแล้วยังต้องใส่หน้ากากอนามัยเนี่ย ไม่สะดวกเอาซะเลย"