กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนพลันนึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งของผู้เฒ่าที่ปักกิ่งขึ้นมา "ฉันยังไม่ตายสักหน่อย"
แถมกูก็ยังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้ พวกแกคิดจะรอฮุบมรดกกูแล้วเรอะ?
แต่พอเหลือบมองเฉินหงเฟินข้าง ๆ แวบหนึ่ง สุดท้ายเขาก็ยอมควักบัตรธนาคารยื่นให้อยู่ดี "รูดเลย ๆ แค่หกล้านแปดแสนเองไม่ใช่เหรอ ผมแค่ไม่รู้เรื่องมาก่อนนี่นา"
คำพูดของเฉินหงเฟินมีอยู่ประโยคหนึ่งที่พูดถูก
ตอนนี้หลินมู่เหวยเป็นลูกชายคนเดียวของจ้าวฉู่หยุนจริง ๆ
"ไม่เอาเปรียบนายหรอก รูดเพิ่มอีกหกหมื่นแปดพันก็แล้วกัน"
"ค่อยน่าฟังขึ้นมาหน่อย"
เฉินหงเฟินถึงยอมเดินไปหยิบเครื่องรูดบัตรอย่างพึงพอใจ จ้าวฉู่หยุนถือชามข้าวผัดหยางโจวพลางกวาดตามองซ้ายขวา รู้สึกอยู่ตลอดว่าเหมือนขาดใครไปสักคน
"ดาวห้องอีกคนล่ะ?"
"เป็นไปไม่ได้น่า"