เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สองวันต่อมา ฉินหลินหรงกับลวี่อิงหรงก็ขึ้นรถไฟเดินทางกลับบ้าน จังหวะที่ก้าวขึ้นรถ ฉินหลินหรงหันกลับไปมองจวิ้นซาอีกครั้ง เหมือนอย่างที่หลี่เจ๋อโย่วเคยทำตอนจากไป
ท้องฟ้ามืดครึ้ม สายฝนโปรยปรายลงมาบางเบา
บนขบวนรถไฟอันจอแจคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาและคนทำงานต่างถิ่น ทุกคนต่างมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความตื่นเต้น เสียงพูดคุยหลากสำเนียงท้องถิ่นดังระงมไปทั่วโบกี้
ฉินหลินหรงนั่งริมหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปข้างนอกอย่างเงียบเชียบ
คนที่นั่งข้างเธอไม่ใช่หลี่เจ๋อโย่วอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นลวี่อิงหรง
โดดเดี่ยว
ก้นบึ้งหัวใจเธอสัมผัสได้ถึงความอ้างว้างเดียวดาย
ความโดดเดี่ยวนี้ช่างคล้ายกับยามพลบค่ำตอนที่เพิ่งมาถึงจวิ้นซาในเทอมแรกของปีหนึ่ง
เพียงแต่คราวนี้ มีความรันทดหดหู่แทรกซึมเพิ่มขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง
"ปีที่แล้วเธอยังกอดกีตาร์ร้องเพลง 'มีเธอทั้งชีวิต' ริมแม่น้ำเซียงเจียงอยู่เลย แต่ปีนี้เธอกลับต้องไปฉลองปีใหม่ที่บ้านของอันซีเมิ่ง"