เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"มื้อเช้าของเธอนี่ สารอาหารจะครบถ้วนเกินไปหน่อยไหม"
พอได้ยินน้ำเสียงเหมือนจะบ่น พานเยวี่ยกลับเข้าใจไปอีกทาง เลยทำหน้างอนใส่ "คุณให้เงินเดือนฉันแค่ปีละแสนหยวน เฉลี่ยแล้วเดือนหนึ่งยังไม่ถึงแปดพันสี่ร้อยด้วยซ้ำ"
"เงินหยวนนะไม่ใช่ดอลลาร์ แล้วฉันยังต้องมาอยู่ที่อย่างวอลล์สตรีทอีก..."
"อะไรกัน บ่นว่าเงินเดือนน้อยเหรอ"
"มันก็น้อยจริง ๆ นี่นา"
ระดับพานเยวี่ยที่เป็นถึงหัวกะทิจากโตรอนโต ค่าตอบแทนแค่นี้ถือว่าไม่สูงจริง ๆ ยิ่งต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่วอลล์สตรีทระยะยาวด้วยแล้ว
แต่ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเอ่ยปากกับจ้าวฉู่หยุนเลย ตอนนี้เลยดูเหมือนกำลังอ้อนมากกว่า
จ้าวฉู่หยุนชะงักไปนิด "เงินเดือนไม่สูงก็จริง แต่สวัสดิการดีออก ดูสิ ค่าเช่าห้องฉันก็จ่ายให้ ถ้าเธอจะกลับประเทศก็เบิกค่าเดินทางได้ มีแต่เธอเองนั่นแหละที่ไม่ยอมกลับ..."
"งั้นก็ขึ้นให้อีกนิดสิ!"