เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉินหลินหรงไม่ได้เดินออกไปตรงระเบียง เพียงแค่ยืนมองอยู่ริมหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมานั่งเงียบๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ เพื่อรอเวลาเปิดโอเพนเบตาของเกม PopKart
ตอนนี้คิวคิวของฉินหลินหรงเงียบเหงาจับใจ คนที่ควรบล็อกหรือไม่ควรบล็อกเธอก็กดบล็อกไปจนเกลี้ยง ส่วนกลุ่มคิวคิวต่างๆ ก็แทบจะกดออกไปจนหมดแล้วเช่นกัน
แต่น่าแปลกตรงที่กลุ่มรูมเมตสี่คนของห้องพัก เธอกลับไม่ได้กดออก
เพียงแต่ตั้งแต่ที่เด็กสาวทั้งสองคนแตกหักกัน กลุ่มนี้ก็แทบไม่มีใครเข้าไปคุยอะไรอีกเลย แม้แต่หลิวซินกับหลี่ฮุ่ย หากมีเรื่องจะคุยกันก็ยังเลือกทักแชตส่วนตัว
ฉินหลินหรงจ้องมองรูปโปรไฟล์คิวคิวสีเทาที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตานั้นอยู่นาน เธอเหลือบมองไปทางระเบียงแวบหนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงกดเปิดหน้าต่างแชตขึ้นมา
ปลายนิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็ว พิมพ์ข้อความลงไปหลายบรรทัด แต่พอนิ่งลังเลไปครู่หนึ่ง เธอก็กดลบออกจนหมดเกลี้ยง
สุดท้ายสิ่งที่ส่งออกไปกลับมีเพียงประโยคสั้นๆ: ฉู่หยุน หิมะตกแล้วนะ
รออยู่นานอีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบกลับ ฉินหลินหรงรู้ดีว่าตอนนี้จ้าวฉู่หยุนออนไลน์อยู่แน่นอน แต่ผลลัพธ์แบบนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของเธออยู่แล้ว