กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"แล้วเจ็ดวันนี้เธออยู่บ้านทำอะไร นั่งเหม่อเหรอ"
จ้าวฉู่หยุนคิดว่าถ้าเป็นตัวเองคงทนอยู่ไม่ไหวแม้แต่วันเดียว วัน ๆ เอาแต่นั่งเหม่อมองความว่างเปล่าชัด ๆ
"ทำความสะอาดค่ะ"
เสิ่นจือจือตอบเสียงเบา
"อะไร อยากให้ฉันชมเหรอ"
จ้าวฉู่หยุนตอบสวนไปตามสัญชาตญาณ พอเขากวาดตามองรอบ ๆ ก็พบว่าถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยมจริง ๆ แม้แต่มุมอับก็ยังมีร่องรอยการเช็ดถู
ไม่นึกว่าเสิ่นจือจือจะลนลาน รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน "ไม่ใช่ค่ะ เปล่านะคะ..."
ในความคิดของเสิ่นจือจือ การทำงานบ้านเป็นเรื่องธรรมดามาก ไม่มีอะไรน่าชมเชยเลยสักนิด
จ้าวฉู่หยุนหันกลับมามองท่าทางของเสิ่นจือจือแล้วถึงค่อยเข้าใจ แต่ใช้ชีวิตแบบนี้มันจะ...มีปมด้อยเกินไปแล้ว