เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนจึงพาเสิ่นจือจือกลับมาที่ห้องชุดในโครงการ "เจียงพ่านอวิ๋นติ่ง"
ตลอดทาง เสิ่นจือจือหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเดินตามหลังจ้าวฉู่หยุนไม่ห่าง ด้วยกลัวว่าหากชักช้าไปนิดเดียวจะพลัดหลงกัน
ทุกคนต่างมีวิธีเอาตัวรอดในแบบของตัวเอง เสิ่นจือจือก็เหมือนลูกบอลที่ถูกคนเตะส่งต่อกันไปมา ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็รู้สึกเหมือนต้องคอยพึ่งใบบุญคนอื่นตลอดเวลา
เธอไม่กล้าส่งเสียงเรียกให้จ้าวฉู่หยุนช่วยถือของเหมือนอย่างที่หวงเยว่ซูทำ ลำพังแค่ไม่ถูกไล่ตะเพิดออกไปก็ดีถมไปแล้ว
พอมายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น เสิ่นจือจือก็อดเคว้งคว้างไม่ได้ ด้วยความที่คุ้นชินกับที่แคบ ๆ แออัด ห้องนี้จึงดูกว้างขวางโล่งตาจนเธอทำตัวไม่ถูก
จ้าวฉู่หยุนเปิดเครื่องทำความร้อน พลางเหลือบมองเสิ่นจือจือแล้วถามว่า "ทำไมเธอหอบของมาเยอะขนาดนี้"