เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอออกมาจากตระกูลหลิน จ้าวฉู่หยุนก็แอบหงุดหงิดอยู่บ้าง หลินซียวี่ช่วยจัดเสื้อผ้าให้เขาพลางเอ่ยปลอบ "คืนนี้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ได้จริง ๆ นะ หมอบอกว่าคลอดแล้วต้องรอให้ครบสามเดือนถึงจะทำเรื่องอย่างว่าได้"
"ผมเคยบอกว่าจะทำเรื่องอย่างว่าซะที่ไหนเล่า"
หลินซียวี่ได้แต่ยิ้มบาง ๆ ไม่ตอบคำ
เห็นได้ชัดว่าไม่ไว้ใจจ้าวฉู่หยุนเลยสักนิด ทั้งคู่ไม่ได้ "อย่างว่า" กันมานานเกินไปแล้ว เธอไม่เชื่อหรอกว่าถ้านอนด้วยกัน จ้าวฉู่หยุนจะอดทนไหว
"เวรเอ๊ย"
จ้าวฉู่หยุนเปิดประตูรถ ก่อนจะหันกลับมาพูดอีกว่า "พี่ซียวี่ บ้านพี่โคตรเจ๋งขนาดนี้ ทำไมไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้หน่อยล่ะครับ"
"ถ้ารู้แต่แรก ผมจะดิ้นรนสู้ชีวิตหาพระแสงอะไร เกาะผู้หญิงกินสบายใจกว่าตั้งเยอะ"
หลินซียวี่ช่วยจัดปกเสื้อให้เขาพลางหัวเราะร่วน "เมื่อก่อนฉันก็เลี้ยงเธอได้เหมือนกัน ไม่ใช่เธอหรือไงที่ไม่ยอมตั้งใจเรียน แล้วยังวิ่งโร่ไปสร้างธุรกิจเองน่ะ"