กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า "แล้วตอนที่พวกคุณหย่ากัน ต่างคนต่างไปมีครอบครัวใหม่ เคยคิดถึงผมบ้างไหม"
"เรื่องนี้เป็นความผิดของพ่อเอง ไม่เกี่ยวกับแม่แกหรอก"
จ้าวเจี้ยนเซ่อในวัยสี่สิบสามปีรวบความผิดไว้คนเดียว เขาพ่นควันขาวจาง ๆ ออกมาอย่างช้า ๆ "ทำดีกับอาทั้งสองคนของแกให้มาก ๆ โดยเฉพาะป้าใหญ่..."
"ไม่ต้องให้คุณมาสอนหรอก"
จ้าวฉู่หยุนจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งเหมือนกัน "ผมรู้แก่ใจดีว่าควรดีกับใคร ตอนนี้โหวซู่ซินก็ทำงานอยู่ที่บริษัทผม"
"แล้วทำไมแกไม่เรียกเธอมาด้วยล่ะ"
"เหอะ ๆ"
จ้าวฉู่หยุนหัวเราะเยาะ "เธอเคยเจอคุณที่เป็นน้าสักกี่ครั้งกันเชียว ต่อให้เดินสวนกันบนถนนก็คงจำไม่ได้ด้วยซ้ำมั้ง"
"แกรู้แก่ใจก็ดีแล้ว"
คนอย่างจ้าวเจี้ยนเซ่อ ขอแค่ลูกยังมีชีวิตอยู่ เลี้ยงจนโตขึ้นมาได้ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว