เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"แค่ก!"
ทันใดนั้น เตียงข้างๆ ก็ส่งเสียงกระแอมไอขึ้นมา เป็นการเตือนกลายๆ ว่าดึกดื่นป่านนี้แล้ว เสียงของเธอกำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของคนอื่น
ช่วงนี้ฉินหลินหรงมักจะนอนไม่หลับ วันๆ เอาแต่วนเวียนอยู่ระหว่างหอพัก ห้องเรียน ห้องสมุด และโรงอาหาร เธอกลายเป็นคนเงียบขรึมและพูดน้อยลงไปถนัดตา
แม้แต่หลิวซินกับหลี่ฮุ่ย เธอก็ไม่สนใจไยดีอีกแล้ว
เธอเลิกถามหาเบอร์โทรศัพท์ของจ้าวฉู่หยุนจากอันซีเมิ่ง และไม่คอยสืบเสาะข่าวคราวเรื่องของเขาอีก
เธอไปไหนมาไหนตัวคนเดียว มุ่งมั่นทุ่มเทให้กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบปริญญาโทเพียงอย่างเดียว
เธอไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองว่าง และไม่กล้าปล่อยให้สมองว่างเลยด้วยซ้ำ
ถึงอย่างนั้น ตกดึกเธอก็ยังต้องทนทรมานจนดึกดื่นกว่าจะข่มตาหลับได้ ทั้งที่เหนื่อยล้าและง่วงงุนเต็มที แต่กลับนอนไม่หลับ
ซ้ำร้าย ขอแค่ได้ยินใครพูดถึงชื่อจ้าวฉู่หยุน เธอก็อดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูแอบฟังอยู่พักใหญ่