เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง"
ตอนนั้นเองเสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น ป้าไช่ชะโงกมองตาแมวแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเปิดประตูให้
เฉินหงเฟินหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเดินเข้ามา เธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เข้าออกบ้านตระกูลหลินได้ตามสบาย
เธอเอ่ยทักทายแม่หลินก่อน จากนั้นก็เปลี่ยนรองเท้าไปพลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วไปพลาง "ลูกบุญธรรมจ๋า แม่บุญธรรมมาหาแล้วนะ หลายวันมานี้คิดถึงแม่บ้างหรือเปล่าเอ่ย?"
หลินซียวี่กลอกตามองบน "ของใช้ลูกแทบจะไม่มีที่วางอยู่แล้ว วันหลังเธอมาไม่ต้องซื้ออะไรมาอีกนะ"
"ไม่ได้ซื้อให้เธอสักหน่อย"
เฉินหงเฟินเดินเข้าไปหยอกล้อเด็ก พยักหน้าหงึกหงักพลางว่า "อืม ลูกบุญธรรมของฉันหล่อขึ้นอีกแล้วนะเนี่ย โตไปสาว ๆ ต้องหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่เลย"
แม่หลิน:
นิสัยใจคอแบบนี้ของเฉินหงเฟินทำเอาแม่หลินจนปัญญาอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะผมดัดลอนใหญ่สีแดงไวน์นั่น