กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เอ่อ..."
คราวนี้หลิวไข่เริ่มกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขามองไปรอบๆ พลางเกาหัว "รถคันเดียวนั่งไม่พอนี่สิ"
หวังจื่อซานพูดอย่างใจกว้าง "ไม่เป็นไร ฉันนั่งแท็กซี่ตามไปเองได้"
"สมน้ำหน้า อยากขี้เก๊กดีนัก คราวนี้เล่นใหญ่จนหาทางลงไม่ได้ล่ะสิ ดูซิว่าจะทำยังไง"
พวกอาจื้อที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบเยาะเย้ยอย่างสะใจ พลางคิดในใจว่าถ้าแค่ดาวประจำห้องสองคนก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เพื่อนอีกตั้งกี่คนที่กำลังมองตาเป็นมัน นายยังจะกล้าตัดสินใจแทนพี่ฉู่หยุนพาไปหมดทุกคนได้หรือไง
ต่อให้พี่ฉู่หยุนไม่ว่าอะไร ก็คงเพราะเกรงใจที่จะปฏิเสธเสียมากกว่า
ขืนทำแบบนั้นจะยิ่งดูเป็นคนไม่รู้ความเอามากๆ
หลิวไข่เองก็รู้สึกว่าตัวเองเก๊กหล่อจนเกินเบอร์ไปแล้ว เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "เอาอย่างนี้ไหม ฉันโทรไปถามฉู่หยุนดูหน่อย?"