กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉินหลินหรงวางหนังสือลง หันกลับมามองรูมเมตทั้งสองคนแล้วถามย้อนว่า "จะให้คุยอะไรกับเขาล่ะ"
"ตกลงคืนดีกับเขาเหรอ"
"ถ้าไม่คิดจะคืนดี จะคุยไปสองสามประโยคเพื่ออะไรกัน"
คำถามย้อนติดกันสามประโยคทำเอาหลิวซินกับหลี่ฮุ่ยถึงกับพูดไม่ออก ทั้งสองสบตากัน วินาทีนี้รู้สึกราวกับไม่รู้จักรูมเมตที่อยู่ร่วมห้องกันมาสองปีตรงหน้าเลยสักนิด
แม้สิ่งที่เธอพูดจะเป็นความจริง และเหตุผลก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
แต่การพูดออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แบบนี้ ช่างดูเลือดเย็นและไร้หัวใจเกินไป คนเคยรักกันแท้ ๆ กลับทำเหมือนคนไม่รู้จักเสียอย่างนั้น
บนใบหน้าของฉินหลินหรงไม่มีความอาลัยอาวรณ์หรือความเศร้าโศกให้เห็นเลยแม้แต่น้อย!
ต่อให้ไม่ยอมเสียน้ำตาสักหยด อย่างน้อยก็น่าจะเอาผ้าห่มคลุมโปงนอนสักตื่นก็ยังดี