กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟ่านซือเหว่ยหันขวับกลับมามองหยางไข่วั่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันจะไปทำงานแล้ว นายอย่าตามฉันมาอีกได้ไหม!"
หยางไข่วั่งถามด้วยสีหน้าเย้ยหยัน "เธอชอบเงินขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ใช่! ฉันชอบเงิน! แล้วนายมีไหมล่ะ"
ฟ่านซือเหว่ยหมดความอดทนแล้ว เธอไม่สนใจสายตาของคนที่เริ่มหยุดยืนมุงดู ตวาดใส่หยางไข่วั่ง "นายรู้จักลัมโบร์กีนีไหม คันละตั้งสี่ล้านกว่าหยวน นายมีปัญญาซื้อไหม"
"ถ้าไม่มีปัญญาซื้อก็อย่ามาหาฉันอีก!"
กระทั่งแผ่นหลังของฟ่านซือเหว่ยลับสายตาไป หยางไข่วั่งก็ยังคงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ผ่านไปเนิ่นนานยังดึงสติกลับมาไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นฟ่านซือเหว่ยเป็นแบบนี้ และยิ่งนึกไม่ถึงว่าเธอจะยอมรับออกมาตรง ๆ ว่าตัวเองรักเงิน