กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มีเพียงโม่ซีเนี่ยนที่ก้มหน้ากลั้นขำจนไหล่สั่น จ้าวฉู่หยุนจึงบีบแก้มนวลของเธอเบาๆ แล้วแกล้งตีหน้าขรึมถาม "หัวเราะอะไรน่ะ"
"เปล่าสักหน่อย... เปล่าค่ะ"
โม่ซีเนี่ยนเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักจนปิดไม่มิด และเธอก็ไม่ได้คิดจะปิดบังมันเลยสักนิด
หากไม่ใช่เพราะอยู่ในหมู่บ้าน โม่ซีเนี่ยนคงกระโดดกอดคอจ้าวฉู่หยุนไว้แน่น แล้วแอบงับติ่งหูบอกเขาไปแล้วว่า "ฉันชอบคุณ ชอบมากจริงๆ นะคะ"
ไม่นานนัก บรรดาเด็กๆ ก็พากันวิ่งกรูมาที่ร้านขายของชำเป็นกลุ่มๆ ขาสั้นๆ สับกันไวเป็นบ้า
คนโตสุดอายุสิบสองสิบสาม เล็กสุดเพิ่งจะสามสี่ขวบ บางคนยังมีน้ำมูกย้อย แถมยังวิ่งเท้าเปล่ามาอีกต่างหาก