กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จู่ๆ ก็มีเสียงดัง "โครม"
เก้าอี้โยกหงายหลังคว่ำลงกับพื้น ทับร่างจ้าวฉู่หยุนไว้เต็มๆ ส่วนพานเยวี่ยที่ขายาวก้าวขาหยั่งเชิงทรงตัวได้ทัน ยืนมองตาค้างอยู่ข้างๆ
"เวรเอ๊ย!"
จ้าวฉู่หยุนพยายามดันเก้าอี้ออก "มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบยกเก้าอี้ออกแล้วดึงฉันขึ้นไปสิ!"
บรรยากาศ "วาบหวาม" ที่อบอวลอยู่ตรงระเบียงเมื่อครู่ พลันมลายกลายเป็นเรื่องตลกขบขันไปในพริบตา
"พรืด~"
เมื่อเห็นสภาพทุลักทุเลของจ้าวฉู่หยุน พานเยวี่ยก็หลุดขำออกมา เธอช่วยยกเก้าอี้โยกตั้งขึ้นแล้วดึงเขาให้ลุก พลางเอ่ยถามกลั้วยิ้ม "เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ"
"ก็แค่กอดเธอทีเดียวเองไม่ใช่เหรอ"
จ้าวฉู่หยุนลุกขึ้นยืนพลางขยับแข้งขยับขา "จะตกใจอะไรเบอร์นั้นกัน"
"ที่คุณทำนั่นเรียกว่าแค่กอดเหรอคะ"