กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา พานเยวี่ยลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากช่องทางวีไอพีของสนามบิน เธอยังคงสวมแว่นกันแดดอันใหญ่กับหมวกแก๊ป
เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ทรงหลวมตัวโคร่งที่สวมอยู่ ดูเหมือนตั้งใจจะซ่อนทรวดทรงองค์เอวเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด
ติดตรงที่ผู้หญิงสูงถึง 172 เซนติเมตร สำหรับคนแถบภาคใต้แล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็โดดเด่นสะดุดตาราวกับหงส์ในฝูงกาอยู่ดี
พานเยวี่ยดึงปีกหมวกลงให้ต่ำอีกนิด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาเบอร์ที่บันทึกชื่อไว้ว่า "จ้าว"
การกลับมาคราวนี้ เธอไม่ต้องต่อคิวเรียกแท็กซี่ และไม่รู้สึกเคว้งคว้างเหมือนแต่ก่อน ทั้งหมดนี้ก็เพราะชื่อ "จ้าว" เพียงคำเดียวในสมุดโทรศัพท์
ยิ่งไปกว่านั้น