เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวงลั่วจิ้งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาจ้าวฉู่หยุน แม้จะช้าไปวันหนึ่งก็ตาม
"ฉู่หยุน ยินดีด้วยนะ"
"ยินดีเรื่องอะไรครับ"
จ้าวฉู่หยุนกำลังเล่นเกมยิงปลาอยู่ ประจวบกับฉลามทองตัวใหญ่เพิ่งโดนคนอื่นแย่งไป น้ำเสียงเลยดูหงุดหงิดอยู่บ้าง
หวงลั่วจิ้งนึกว่าเขาโกรธ จึงรีบอธิบายเสียงอ่อย "ฉู่หยุน น้าไม่รู้จริง ๆ ว่ามือถือวางขายเมื่อคืน เมื่อคืน...เมื่อคืนนี้น้านอนเร็วมากน่ะ"
"ครับๆ ผมรู้แล้ว แค่นี้นะครับ"
จ้าวฉู่หยุนไม่ได้ใส่ใจฟังเลยสักนิด เขาวางสายแล้วก็ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมต่ออย่างจดจ่อ ปากยังสบถด่าไม่หยุด "มึงไม่รู้ใช่ไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร!?"
"วางสายไปแล้วเนี่ยนะ!?"
เมื่อมองโทรศัพท์ที่ตัดสายไป หวงลั่วจิ้งก็อดน้อยใจไม่ได้ ในเมื่อเธอไม่ได้บอก แล้วฉันไม่รู้เรื่อง จะมาพาลใส่กันทำไม?