กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงทะเลาะกันของทั้งคู่ดึงดูดให้นักศึกษาจำนวนมากหยุดยืนมุงดู
หลี่เจ๋อโย่วจ้องฉินหลินหรงเขม็ง พลางกัดฟันพูดว่า "งั้นเธอก็โทรหาเขาสิ ยังไงเขาก็ยังไปได้ไม่ไกลหรอก!"
"อีกอย่าง เธอมั่นใจได้ยังไงว่ารถคันนั้นเป็นของเขาจริง ๆ?" หลี่เจ๋อโย่วเค้นถามซ้ำ
"เฮ้อ..."
ฉินหลินหรงหลับตาลงพลางถอนหายใจยาว "รถเป็นของใครมันสำคัญด้วยเหรอ ปัญหาของเรามันอยู่ที่เรื่องรถหรือไง?"
หลี่เจ๋อโย่วตามบี้ไม่ยอมปล่อย "งั้นเธอก็บอกมาสิว่าปัญหามันคืออะไร?"
"เธอลองคิดดูเองเถอะ ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่เคยยิ้มให้ฉันเลยสักครั้ง?"
"เธออย่าลืมสิว่าฉันเป็นแฟนเธอนะ!"
หลังจากระบายอารมณ์ออกไปแล้ว ฉินหลินหรงก็เริ่มใจเย็นลง เธอกวาดตามองรอบ ๆ แล้วก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา "คุณใจเย็นหน่อยได้ไหม?"
"เหอะ ใจเย็นเหรอ?"