เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในพื้นที่ปิดอันเป็นส่วนตัว สายน้ำที่ไหลบ่าลงมาบนกระจกหน้ารถราวกับม่านน้ำตก ทำให้จิตใจของจ้าวฉู่หยุนพลันสงบลงอย่างประหลาด
เขาปิดเพลง แล้วปล่อยใจเพลิดเพลินไปกับเสียงเม็ดฝนที่เคาะลงบนหลังคารถเงียบๆ
อารมณ์ของคนเรามักคล้อยตามบรรยากาศได้ง่าย เขาหันไปมองเบาะข้างคนขับ พลางคิดในใจว่า ณ วินาทีนี้ คนที่เขาอยากให้มานั่งข้างๆ ที่สุดคือใครกันแน่
อันซีเมิ่งเหรอ?
เธอน่าจะเหมาะกับวันที่แดดออกสดใส ขับรถออกไปเที่ยวด้วยกัน เคี้ยวขนมสารพัดอย่างพลางคอยป้อนเขาเป็นระยะมากกว่า...
หลินซียวี่เหรอ?
พอนึกถึงหลินซียวี่ จ้าวฉู่หยุนก็ส่ายหน้า แต่ก็ต้องยอมรับว่า ในเวลานี้คนที่เขาอยากให้มานั่งข้างคนขับที่สุดคือพี่ซียวี่
ต่อให้ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไรกันเลยก็ตาม
หวงลั่วจิ้งเหรอ?
"กูจะคิดเรื่องพวกนี้ไปทำไมวะ ป่วยจิตชัดๆ?"