กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เป็นยังไงบ้าง"
อันซีเมิ่งถามด้วยสีหน้าคาดหวัง "รสชาติใช้ได้เลยใช่ไหมคะ"
"รสชาติน่ะใช้ได้ แต่ความเสี่ยงที่มากินข้าวกับเธอสองต่อสองนี่ค่อนข้างสูงไปหน่อย"
จ้าวฉู่หยุนรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอและแผ่นหลัง มีสายตานับไม่ถ้วนพุ่งเป้ามาที่เขา ถ้าสายตาเหล่านั้นเป็นมีด ป่านนี้เขาคงพรุนเป็นเม่นไปแล้ว
อันซีเมิ่งยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ
จ้าวฉู่หยุนกวาดตามองรอบตัว ขมวดคิ้วถามขึ้น "ที่มหาวิทยาลัยมีคนสารภาพรักกับเธอเยอะล่ะสิ"
"อื้อ ไม่น้อยเลยค่ะ"
อันซีเมิ่งยอมรับอย่างเปิดเผย
จ้าวฉู่หยุนปั้นหน้าตึงถาม "เธอคงไม่ได้จงใจเอาฉันมาเป็นไม้กันหมาหรอกนะ"
"คิก ๆ ๆ..."