กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันต่อมา จ้าวฉู่หยุนเพิ่งเดินเข้าห้องทำงาน จูเหม่ยถิงก็เดินตามเข้ามาแล้วกระซิบว่า "เถ้าแก่ นอนลงสิคะ"
"หืม?"
จ้าวฉู่หยุนชะงักไป ประโยคนี้ฟังดูคุ้นหูพิลึก แต่ปกติต้องเป็นเถ้าแก่พูดกับเลขาฯ ไม่ใช่เหรอ พี่เหม่ยถิงจะหิวกระหายขนาดนั้นเลยเรอะ
"เถ้าแก่คะ"
จูเหม่ยถิงชี้นิ้วไปที่เบ้าตาตัวเอง เมื่อวานเธอเห็นว่าเบ้าตาของจ้าวฉู่หยุนเขียวช้ำบวมเป่ง เช้านี้เลยต้มไข่ไก่สองฟองมาจากบ้านพกติดตัวมาด้วย
"ประคบสักหน่อยจะได้หายไวๆ ค่ะ" พี่เหม่ยถิงพูดปลอบเหมือนกำลังโอ๋เด็ก
"เชี่ยเอ๊ย พูดให้จบในทีเดียวไม่ได้รึไง ทำเอาตื่นเต้นเก้อหมด"
จ้าวฉู่หยุนแอบบ่นในใจ ก่อนจะแกล้งทำเสียงดุ "มีแต่เธอนี่แหละที่ตาดีนัก"