เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนแวะหาร้านง่าย ๆ กินข้าวประทังความหิวไปมื้อหนึ่ง พอกลับถึงหอพัก เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้ววางลงซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น สุดท้ายจึงสะพายกีตาร์ แวะซื้อเบียร์สองสามกระป๋อง แล้วเดินไปยังริมแม่น้ำเซียงเจียง
นับตั้งแต่อยู่กับหลินซียวี่ เขาก็ไม่เคยแตะกีตาร์อีกเลย และไม่เคยมาที่ริมแม่น้ำเซียงเจียงคนเดียวอีกเช่นกัน
เพราะในใจเขามีใครบางคนอยู่แล้ว มันจึงเต็มตื้น ไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป
แม้ระหว่างทั้งสองคนจะมี "เหวลึก" ขวางกั้น แต่ตราบใดที่ไม่คิดจะก้าวข้ามผ่าน "เหวลึก" สายนั้น มันก็ดูเหมือนไม่มีอยู่จริง
จ้าวฉู่หยุนไม่มีบ้านให้กลับ เขาเกลียดเทศกาลตรุษจีนกับสารทไหว้พระจันทร์ที่สุด หรือพูดให้ถูกคือไม่ชอบเทศกาลดั้งเดิมพวกนั้นเลยสักอย่าง
กระทั่งช่วงปิดเทอมฤดูหนาวเขาก็ยังรังเกียจ
มนุษย์เป็นสัตว์สังคม เขาชอบความคึกคัก ชอบบรรยากาศมีชีวิตชีวาในรั้วมหาวิทยาลัย
และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมหลังเกิดใหม่แล้ว เขายังเลือกมาเรียนที่หูต้า