เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถ้าแก่คาบบุหรี่หัวเราะเบา ๆ นึกชมในใจว่าพ่อหนุ่มนี่เข้าท่า มองอะไรได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ
แต่คู่รักนักศึกษาข้าง ๆ สองสามคู่กลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจ แม้เงินจะไม่ได้แบ่งแยกว่าใบไหนสูงส่งหรือต่ำต้อย และในตำราก็สอนจริง ๆ ว่าทุกอาชีพล้วนมีเกียรติเท่าเทียมกัน
แต่มันเท่าเทียมกันจริงหรือ
คนขายข้าวโพดย่างจะเอาไปเทียบกับข้าราชการ บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับท็อป 500 ของโลก หรือพวกบริษัทต่างชาติได้ยังไงกัน
ที่จริงความคิดของพวกเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร
นักศึกษาสมัยนี้ยัง "มีราคา" อยู่ โดยเฉพาะพวกหัวกะทิปริญญาตรีจากโครงการ 985 หรือ 211
หลังเรียนจบ ตัวเลือกของพวกเขามักเป็นข้าราชการ รัฐวิสาหกิจ บริษัทต่างชาติ หรือไม่ก็บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับท็อป 500 ของโลก พูดง่าย ๆ ก็คือต้องเป็นที่ทำงานที่บอกใครแล้วดูดีมีหน้ามีตา
ต่อให้ต้องเข้าไปรินน้ำชงชาทำงานสัพเพเหระ พวกเขาก็ยังยอมทนเพื่อสะสม "อายุงาน" ส่วนบริษัทเล็ก ๆ ที่เพิ่งเปิดใหม่อย่างเฮยไป๋หูอวี๋ แทบไม่มีทางอยู่ในสายตาพวกเขาแต่แรก
ยิ่งถ้าจะให้มาขายข้าวโพดย่าง เรื่องทนลำบากได้ไหมยังไม่ต้องพูดถึง แต่ที่แน่ ๆ คือทน "เสียหน้า" ขนาดนั้นไม่ไหว