กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนลืมตาขึ้นฉับพลันแล้วคว้าข้อมือของหลินซียวี่ไว้แน่น
หลินซียวี่สะดุ้งตกใจทันที ในแววตาฉายความตื่นตระหนกขึ้นมาวูบหนึ่ง
ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงสิบเซนติเมตร จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
แววตาตื่นกลัวราวกับลูกกวางน้อยของหลินซียวี่ยิ่งดึงดูดใจจ้าวฉู่หยุน
ท่าทางเช่นนี้ชวนให้หวั่นไหวเหลือเกิน หลินซียวี่ขืนตัวเล็กน้อย "ปล่อยมือ!"
"ให้ผมเถอะ!"
น้ำเสียงของจ้าวฉู่หยุนเจือทั้งการเว้าวอนและความหนักแน่นอยู่ในที
· · · · · · · ·
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดแรกสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน
ร่างบอบบางของหลินซียวี่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม ซบกับอกของจ้าวฉู่หยุนราวกับลูกแมวแสนเชื่อง แขนเรียวขาวผ่องข้างหนึ่งพาดอยู่บนแผงอกของเขา