กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เก้าอี้เอนของจ้าวฉู่หยุนตั้งอยู่ตรงประตู สายลมพัดโชยมาเป็นระลอก แว่วเสียงจักจั่นร้องระงม นี่คือช่วงเวลาอันเงียบสงบที่ชาติก่อนซึ่งมีแต่การเข่นฆ่าฟาดฟันแทบไม่มีวันได้สัมผัส
"กึก กึก กึก"
ล่วงเข้าสิบโมงกว่า เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังแว่วมาจากทางเดิน
"คนบ้านฉันมาแล้ว"
โจวปินเอียงหูฟังอยู่สามสี่วินาทีก่อนเอ่ยขึ้น
"กินข้าวเช้ากันหรือยัง"
เป็นไปตามคาด ตัวยังไม่ทันโผล่ เสียงก็นำมาก่อนแล้ว
"เมื่อคืนออกไปเดตมาเหรอ"
จ้าวฉู่หยุนเอ่ยแซว
"เชอะ ในตำบลเล็กๆ แค่นี้ ยังไม่มีใครเข้าตาระดับฉันหรอกย่ะ"