กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 283 นักรบล้วนกลับมาแล้ว
ตอนขากลับ
โจวหรงยังจงใจยิ้มแย้มแล้วพูดกับสวี่เวยหลานว่า “เวยหลานเอ๊ย ขาดเหลืออะไรก็มาเอาที่นี่นะ เมื่อก่อนคุณน้าพูดจาไม่คิด”
“เธอก็อย่าโกรธเลยนะ”
พอได้มาทำธุรกิจถึงได้รู้ว่าปากคอจะร้ายกาจเหมือนเดิมไม่ได้ มีอะไรให้ด่าในใจ ห้ามด่าออกมาเด็ดขาด ไม่งั้นจะผิดใจกับคนอื่น ต้องยิ้มเข้าไว้
พอคนไปแล้ว ค่อยด่าตามสบาย
สำนวนว่าไว้ มือไม่ตีคนที่กำลังยิ้ม สวี่เวยหลานยิ้มตอบ “คุณน้าโจว ฉันไม่ได้โกรธคุณน้าหรอก ไม่งั้นฉันจะซื้อของทำไมล่ะ”
“ตอนนั้นคุณน้าพูดจาไม่น่าฟังจริงๆ ตอนนี้คุณน้าเป็นเถ้าแก่เนี้ยแล้ว จะพูดจาแบบนั้นไม่ได้นะ จะไปขัดใจคนอื่นเข้า”
โจวหรงยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม *ต้องให้แกมาสอนหรือไง นังเด็กไม่มีมารยาท!*
ทั้งสองคนสนทนากันแบบหน้าชื่นอกตรม ก่อนจะแยกย้ายกันไป