บทที่ 173 หลิวเป้ยได้กุนซือ

บทที่ 173 หลิวเป้ยได้กุนซือ

ณ เมืองโซ่วชุน ยามนี้หลิวเป้ยต้องมาพึ่งพาอาศัยใบบุญผู้อื่น หยวนซู่มอบจวนซอมซ่อหลังเล็กให้เขาอยู่อาศัย หลังจากนั้นก็ไม่เคยเหลียวแลถามไถ่อีกเลย

กวนอวี่และจางเฟยต่างฝึกปรือพละกำลังและวิทยายุทธ์อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ส่วนหลิวเป้ยได้แต่นั่งเหม่อมองพวกเขาอยู่เงียบๆ ด้านข้าง

"พี่ใหญ่ ในเมื่อหยวนซู่ไม่สนใจไยดีพวกเรา พวกเราก็ไปกันเถิด อยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า" จางเฟยเห็นหลิวเป้ยซึมเซาเช่นนี้ก็รู้สึกว่ามิใช่เรื่องดี จึงหยุดทวนอสรพิษในมือลงแล้วเอ่ยขึ้น

กวนอวี่มิได้เอ่ยปาก ทว่าก็เห็นพ้องกับคำพูดของจางเฟย

หลิวเป้ยฟังจบก็ทอดถอนใจแล้วกล่าวว่า "ใต้หล้ากว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ แต่จะมีที่ใดให้ข้าได้ปักหลักยืนหยัดเล่า"

หลิวเป้ยอุตส่าห์ได้สวีโจวมาอย่างยากเย็น ทว่ากลับถูกเฉาเชาแย่งชิงไป ยามนี้จึงอดไม่ได้ที่จะท้อแท้สิ้นหวัง และรู้สึกมืดมนต่อวันข้างหน้า