บทที่ 157 เย่เฉิงแตกพ่าย

บทที่ 157 เย่เฉิงแตกพ่าย

"ลุกขึ้นมา!"

น้ำเย็นถังหนึ่งถูกสาดรดลงบนศีรษะของฉุนอวี๋ฉยง ฉุนอวี๋ฉยงลืมตาขึ้นก็พบว่าตนเองถูกมัดตราสังไว้อย่างแน่นหนา

เมื่อมองใบหน้าอันแปลกตาเบื้องหน้า ฉุนอวี๋ฉยงจึงเริ่มนึกทบทวนถึงเรื่องราวเมื่อคืน

ตนเอง... เหมือนจะถูกลอบโจมตีเข้าแล้ว

"ปล่อยข้า!" ฉุนอวี๋ฉยงบิดส่ายเรือนร่างอันอ้วนท้วน หวังจะดิ้นให้หลุดจากเชือก ทว่าไร้ประโยชน์

"พวกคนถ่อย ลอบโจมตีนับเป็นยอดฝีมืออันใด มีความสามารถจริงก็มาดวลกับข้าอย่างเปิดเผยสิวะ" ฉุนอวี๋ฉยงเริ่มก่นด่าคนตรงหน้า

"ลากตัวไปตัดหัว" หัวหน้าฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนจะไม่ชอบเสวนาด้วย โบกมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องลากตัวฉุนอวี๋ฉยงออกไป

"ท่านผู้กล้าไว้ชีวิตด้วย! เมื่อครู่ข้าแค่พลั้งปากพูดไปเท่านั้น!" ฉุนอวี๋ฉยงได้ยินดังนั้นก็รีบร้องขอชีวิตทันที