บทที่ 112 แปดเสี้ยวเว่ยแห่งสวนซีหยวน

บทที่ 112 แปดเสี้ยวเว่ยแห่งสวนซีหยวน

ปีจงผิงที่ห้า แผ่นดินต้าฮั่นเงียบสงบลง การก่อกบฏตามภูมิภาคต่างๆ ล้วนแทบสิ้นเสียง หากไม่ถูกปราบปรามราบคาบ ก็ต่างพากันหลบซ่อนตัว

ภายในเป่ยกงแห่งลั่วหยาง หลิวหงยากนักที่จะไม่ต้องคอยตรวจดูรายงานด่วนอันท่วมท้น ทว่าร่างกายของเขากลับทรุดโทรมลงเสียแล้ว

"อาฝู่! แค่กๆ!" หลิวหงนอนอยู่บนเตียงไอออกมาอย่างรุนแรงหลายครา จางร่างคอยลูบหลังให้เขา

อาฝู่คือคำที่หลิวหงใช้เรียกจางร่างเป็นการส่วนตัว โดยปฏิบัติต่อเขาประหนึ่งบิดา

"อาฝู่ ท่านคิดว่าเปี้ยนเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง" หลิวหงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย

"องค์รัชทายาททรงพระปรีชาเฉลียวฉลาดพ่ะย่ะค่ะ" จางร่างไม่กล้ากล่าวอันใดมากความ

หลิวหงส่ายศีรษะพลางเอ่ยว่า "เปี้ยนเอ๋อร์เบาปัญญาขาดความน่าเกรงขาม มิอาจเป็นประมุขแห่งแผ่นดินได้!"