บทที่ 2 จางเหลียวแห่งเยี่ยนเหมิน

บทที่ 2 จางเหลียวแห่งเยี่ยนเหมิน

หลี่เจาไล่ตามพวกเผ่าเซียนเปย ออกจากเมืองไท่หยวน จนกระทั่งเข้าสู่เขตแดนของเมืองเยี่ยนเหมิน

รอยเท้าของขบวนเผ่าเซียนเปยเริ่มเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ทว่าล้วนเป็นรอยเท้าคนมิใช่รอยเกือกม้า คาดว่าพวกเผ่าเซียนเปยคงปล้นชิงหมู่บ้านไปอีกหลายแห่ง แล้วกวาดต้อนชาวฮั่นไปเป็นทาส

เช่นนี้แล้วความเร็วในการเดินทัพของพวกเผ่าเซียนเปยจึงถูกถ่วงให้ช้าลง หลี่เจาเร่งฝีเท้าไล่ตามอย่างกระชั้นชิด

ด้วยอานิสงส์จากค่าพลังยุทธ์เต็มร้อย เรี่ยวแรงพละกำลังของหลี่เจาจึงขึ้นสู่จุดสูงสุดเช่นกัน แม้จะวิ่งตะบึงติดต่อกันหลายวัน เขากลับไม่หอบเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

เมื่อมองดูรอยเท้าบนพื้นที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หลี่เจารู้สึกได้ว่าระยะห่างระหว่างตนกับพวกเผ่าเซียนเปยกลุ่มนั้นเริ่มใกล้เข้ามาทุกที

"พวกหมาฮู่จะหนีไปไหน!"