ตอนที่ 109 ขอบคุณนะ คู่หูสร้างแรงจูงใจ

ตอนที่ 109 ขอบคุณนะ คู่หูสร้างแรงจูงใจ

โจวหลิงเอ๋อร์และเฉินนั่วอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาล

ตอนนั้นเฉินนั่วยังไม่รู้จักแม้แต่จะบอกเวลาปัสสาวะรดกางเกง ในขณะที่โจวหลิงเอ๋อร์เป็นหัวหน้าชั้นเรียนตัวน้อยที่อาจารย์แต่งตั้งแล้ว

ต่อมาทั้งคู่ยังเรียนประถมและมัธยมต้นที่เดียวกัน โจวหลิงเอ๋อร์เป็นคนที่เก่งที่สุดในชั้นเรียนมาโดยตลอด

ส่วนเฉินนั่วก็เอาแต่เดินตามหลังเธออย่างเงอะงะเสมอ เหมือนคนไร้ตัวตนที่ไม่มีใครสนใจ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ในปากของคนอื่นเฉินนั่วก็ไม่มีชื่อของตัวเองอีกต่อไป เพราะเพื่อนร่วมชั้นต่างเรียกเขาว่า

หมาติดตามของโจวหลิงเอ๋อร์

ตอนนั้นยังไม่มีคำว่า “สุนัขเลียขา” แต่ก็มีความหมายทำนองเดียวกัน

โจวหลิงเอ๋อร์ไม่ชอบที่เฉินนั่วคอยตามตื๊อเธอตลอดเวลา แต่ในขณะเดียวกันก็ชินกับการที่เฉินนั่วเรียกใช้ได้ดั่งใจ