ตอนที่ 76 น่าจะเป็นโรคสุนัขเลียขา

ตอนที่ 76 น่าจะเป็นโรคสุนัขเลียขา

“นี่ เธอตัวสั่นหมดแล้ว เราออกไปข้างนอกกันดีไหม?”

เฉินนั่วพาเสิ่นซินเหมยเดินเข้าไปในห้องสมุด เขาประหลาดใจที่พบว่าวันนี้คนในห้องสมุดค่อนข้างเยอะ

ทันทีที่ทิวทัศน์อันงดงามอย่างเสิ่นซินเหมยปรากฏตัว ก็ดึงดูดสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงได้ไม่น้อย

ต่อให้คิ้วทรงเส้นตรงของเธอยังคงผนึกความงามเอาไว้ครึ่งหนึ่ง แต่เพียงแค่รูปร่างที่สูงโปร่งและอ้อนแอ้นของเธอก็เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจได้แล้ว

แม้แต่บรรณารักษ์ที่นั่งอู้งานอยู่หลังเคาน์เตอร์ยังเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นซินเหมยด้วยความทึ่ง

ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ!

ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยเห็นมาก่อนนะ?

เสิ่นซินเหมยรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ความรู้สึกหวาดกลัวที่คุ้นเคยผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ