เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 406 ตอนพิเศษที่ 17 สวี่เสี่ยวหมี่
เขามองเงาร่างเลือนรางของเด็กสาวสวมหน้ากากอนามัยตรงหน้าพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปกวาดตามองนอกกรงเหล็ก เมื่อเห็นว่าพวกข้างนอกต่างคนต่างทำธุระของตัวเอง ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติทางนี้จึงเอ่ยขึ้น
“พูดสั้นๆ นะ ปลุกพวกเขาให้ตื่น แล้วก็ นายเดินไหวไหม”
คนแรกที่ฟื้นขึ้นมาดูอายุน้อยมาก อย่างมากก็คงสักยี่สิบปี แขนเขาขาดไปครึ่งท่อน แต่ขาทั้งสองข้างยังอยู่ดี ดูท่าทางไม่ได้บาดเจ็บตรงอื่น น่าจะเดินเองได้
พวกเราสี่คนต้องช่วยคนตั้งห้าคน ถึงพี่เสี่ยวอวี๋จะแรงเยอะ บอกว่าแบกได้ทีละสองคน แต่ผู้ชายตัวโตๆ สองคนจะแบกง่ายๆ ได้ยังไงกันล่ะ
ถ้ามีสักคนเดินเองได้ ฉันก็ไม่อยากให้พี่เสี่ยวอวี๋ต้องเหนื่อยหรอกนะ
“ผมเดินไหว” ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ ก่อนเอ่ยต่อ “พวกเรามาจากฐานทัพเมืองหลวง ผมชื่อฟางหราน”
ดูเหมือนเขายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงไป แล้วใช้เท้าสะกิดเพื่อนที่นอนอยู่ข้างๆ อย่างแนบเนียน พร้อมกับถามฉัน “พวกคุณมากันกี่คน”
“สี่คน”
ฟางหรานถึงกับพูดไม่ออก