กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 289 ทำตามใจตัวเอง
มิน่าล่ะ...
สือเย่นึกถึงตอนที่ปู่กับย่าพูดกับเขาว่าบ้านหลังนั้นควรยกให้พวกพี่น้องสือจ่านหมิงด้วยสีหน้าระแวดระวังเต็มที่
ตามหลักแล้วไม่ควรจะเป็นแบบนั้น ต่อให้เขาจะเติบโตมาเพราะพวกเขาเลี้ยงดู แต่เขาก็เป็นแค่หลานชายคนหนึ่ง บ้านของพวกเขาก็ต้องยกให้ลูกๆ ของตัวเองอยู่แล้ว เป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
ถึงเขาจะพูดน้อย แต่เขาก็เคยบอกพวกเขาไปแล้วว่าต่อไปเขาจะไม่อยู่ที่อำเภอหลานซาน และไม่มีทางคิดจะฮุบบ้านหลังนั้นแน่
ที่แท้ท่าทีระแวงของพวกเขา ก็เป็นเพราะความละอายใจในความผิดของตัวเองนั่นเอง
สือเย่ส่ายหน้า ไม่อยากเก็บเรื่องพวกนี้มาคิดให้รกสมองอีก
เมื่อสือมู่เชียนพูดสิ่งที่อยากพูดจบแล้ว ก็ไม่เอ่ยถึงญาติผู้น้องคนนั้นอีก