กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 234 พ่อ
พอเด็กทั้งสองวิ่งหายลับตาไป หยางเทาจึงหันกลับมามองทางแยกตรงตีนเขา
ตราบใดที่พวกเขาไม่ออกไปข้างนอก ตรงนั้นจะมีก้อนหินขนาดใหญ่วางขวางทางเอาไว้อยู่เสมอ และตอนนี้ก็เช่นกัน
หยางเทาเห็นคนในรถเปิดประตูลงมา พอพวกเขากำลังจะก้าวข้ามหินก้อนใหญ่เดินเข้ามาทางประตูคฤหาสน์ เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คฤหาสน์ส่วนตัว คนนอกห้ามเข้า”
สายตาของเขากวาดผ่านเหยาเหมยและพี่ชายตระกูลเหยา สีหน้าไม่มีความผิดปกติแม้แต่น้อย แววตาก็สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ราวกับไม่รู้จักคนทั้งสองมาก่อนเลยสักนิด
ส่วนเด็กชายที่เหยาเหมยจูงมืออยู่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ