กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 สมน้ำหน้า
“ใช่ ก่อนวันสิ้นโลกเขายื่นเรื่องลาออกจากกองทัพ ก็เพราะโรคซึมเศร้านี่แหละ”
ฉู่อี้ถอนหายใจยาว “เด็กคนนี้เติบโตมาได้จนป่านนี้ ไม่ง่ายเลยจริงๆ”
จู่ๆ เขาก็รู้สึกหัวอกเดียวกันกับสือเฉินขึ้นมา แต่ยังดีที่เสี่ยวนั่วของเขาโชคดีกว่าสือเย่มาก
“ถึงนายจะเป็นพ่อแท้ๆ แต่ไม่เคยเลี้ยงดูเขามาเลยสักวัน สือเย่อาจจะไม่ยอมรับนายก็ได้”
ฉู่อี้เอาใจเขามาใส่ใจเรา เอ่ยเตือนสือเฉิน “ตอนนี้เขาใช้ชีวิตได้ดีมาก นายอย่าไปรบกวนเขาเลย”
สือเฉินเงยหน้ามองฉู่อี้ ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าตอนที่อีกฝ่ายพูดประโยคนี้ น้ำเสียงแฝงความสะใจปนสมน้ำหน้าอยู่หน่อยๆ
แต่จะเป็นไปได้ยังไง