ตอนที่ 0017

ตอนที่ 0017

ความรู้สึกถึงวิกฤต

เจิ้งเว่ยหมินได้ถ้ำเคหะส่วนตัวมาสำเร็จ อยู่ไม่ไกลจากจุดพักเยาวชนปัญญาชนมากนัก แต่รอบๆ ไม่ค่อยมีบ้านคน ข้อดีคือความเงียบสงบ

นี่เป็นลานบ้านที่ถูกทิ้งร้าง ประตูและหน้าต่างของถ้ำเคหะทรุดโทรมมาก ด้านบนไม่มีกระจก ที่แปะไว้ยังเป็นกระดาษหน้าต่าง แต่ก็ล้วนเป็นเศษกระดาษขาดๆ ห้อยต่องแต่งอยู่บนกรอบไม้ ปลิวไหวไปมาตามสายลมหนาว

“เว่ยหมิน ของนายนี่มันลำบากเกินไปหน่อยนะ” หวังอวิ๋นฟางตามเจิ้งเว่ยหมินมาดู เธอรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมาะจะเป็นที่อยู่อาศัยเลย

แต่เจิ้งเว่ยหมินกลับรู้สึกว่ายังพอรับได้ ขอแค่มีที่บังลมหลบฝนได้ก็พอแล้ว จะเรียกร้องอะไรมากมาย ที่นี่เขาคงไม่ได้อยู่ไปตลอดชีวิตหรอก

ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของทุกคน เจิ้งเว่ยหมินเพียงแค่ย้ายออกจากจุดพักเยาวชนปัญญาชน แต่ไม่ได้แบ่งเสบียงอาหารออกมา

ชายหญิงทำงานร่วมกัน ไม่เพียงแต่ทำงานไม่เหนื่อย ในเรื่องอาหาร เยาวชนปัญญาชนชายก็ยังได้เปรียบอยู่นิดหน่อย—เพราะเยาวชนปัญญาชนหญิงกินน้อยกว่ามาก