ตอนที่ 0003

ตอนที่ 0003

ยอมรับตัวตน

เจิ้งเว่ยหมินไม่ต้องใช้ปืนบังคับให้เดินหรอก

ในเมื่อถูกรางวัลทะลุมิติมาแล้ว ก็ต้องไม่เอาแต่รับสวัสดิการโดยไม่ยอมรับภาระหน้าที่ การไปลงชนบทคือสิ่งที่ต้องไปอย่างแน่นอน

เขานอนอยู่บนเตียง ยังไม่ได้ห่มผ้า เพียงแค่มองดูเพดานพลางครุ่นคิดถึงหนทางข้างหน้า

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าตัวเองก็จะได้ทะลุมิติมาเป็นทายาทชนชั้นนำกับเขาด้วย! อีกไม่กี่ปีก็จะมีการปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว วันคืนดีๆ ไม่ใช่กำลังจะมาถึงหรอกเหรอ? ถังทองคำใบแรกอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ลำบากก่อนสบายทีหลังก็เป็นสิ่งที่เขาแสวงหามาตลอด

ถึงเวลานั้นเมื่อครอบครัวอยู่พร้อมหน้า ชีวิตความเป็นอยู่จะไม่เจริญก้าวหน้าอย่างรวดเร็วหรอกหรือ? ไปลงชนบทสักสองสามปีก่อน ต่อไปเวลาพูดจากับพ่อแม่และพี่ใหญ่พี่รองน้องสี่ก็จะหนักแน่นขึ้นมาก

ความคิดของเจิ้งเว่ยหมินนั้นดีมาก แต่เขาก็ไม่ใช่ผีสางเทวดา ไม่รู้เรื่องราวทุกอย่าง และยิ่งไม่สามารถคาดเดาการพัฒนาของเรื่องราวหลังจากนี้ได้

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก หยวนชิวเดินเข้ามา “เจ้าสาม นอนแต่หัวค่ำเถอะ!”

“ครับ!” เจิ้งเว่ยหมินตอบรับ พลางชำเลืองมองนาฬิกาปลุกหัวเตียง ดูเหมือนเพิ่งจะเลยสามทุ่มมานิดหน่อย เขาเคยนอนตอนสามทุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ดูเหมือนจะมีสิทธิพิเศษนี้เฉพาะตอนประถม ตั้งแต่ขึ้นมัธยมต้นก็อดหลับอดนอนมาตลอด